Słowa ludzkie nie są w stanie opowiedzieć, kim jest Ta, co stała się prawdziwą Matką Boga. Sama ze siebie jest wprawdzie tylko stworzeniem, ale z Boga jest istotą tak wzniosłą, że trzeba by pojąć, kim jest Bóg, aby zrozumieć, kim jest Boża Matka.
I jest Ona prawdziwą Matką Boga. To dogmat wiary. Matka nie zowie się i nie jest matką części dziecka, ani ojciec nie jest ojcem części, ale i ojciec, i matka są rodzicami całego dziecka. Tak i Matka Najśw[iętsza] zowie się i jest Matką całego Jezusa, Boga-Człowieka, więc i Matką Bożą.
Chociaż godność Macierzyństwa Bożego stanowiła główną rację wszystkich Jej przywilejów, to jednak pierwszą łaską, jaką otrzymała od Boga, to Jej Niepokalane Poczęcie, wolność od wszelkiej zmazy, nawet pierworodnego grzechu od pierwszej chwili istnienia.
I miłym Jej bardzo musi być ten przywilej, jeżeli sama nazywa się w Lourdes: "Ja jestem Niepokalane Poczęcie".
I nie mówi tu: "Jestem Niepokalanie Poczęta", ale "Niepokalane Poczęcie"; stąd wynika, że Ona to Niepokalaność sama. Poczęcie wprawdzie, bo w czasie poczyna się Jej istnienie, ale Niepokalane Poczęcie.
Bóg powiedział Mojżeszowi: "Jam jest, którym jest" [Wj 3,14]. Jestem istnieniem samym; więc bez początku; Niepokalana zaś mówi o sobie "Jam Poczęcie", ale w przeciwieństwie do innych wszystkich ludzi "Poczęcie Niepokalane".
[O. Maksymilian M-a Kolbe]
Przypisy
[1] Zob. Pisma VII, 1179, przyp. 1.
[2] Artykuły noszące nry: 1167, 1201, 1202, 1211, 1213, 1214, 1219, 1220 zostały podyktowane stenotypiście br. Arnoldowi Wędrowskiemu jako ewentualny materiał na książkę o Niepokalanej. Przy segregowaniu materiałów na książkę zostały przez Autora wyłączone ze zbioru i odsunięte na plan dalszy.
